Guy Gruwez: begrafenis

Beste familie, burgemeester, schepenen, leden van de Last Post Association, beste vrienden en aanwezigen,

Meer dan zeventig jaar schreef Guy mee aan het unieke verhaal van de Last Post. Hij trad toe tot het bestuur in 1953. Op 14 mei 1966, de dag na het eerste bezoek van Queen Elizabeth, werd hij voorzitter. Een verantwoordelijkheid die hij maar liefst veertig jaar op zich zou nemen. Hij deed dat met enthousiasme, met inspiratie en bezieling, tot hij in 2006 de fakkel overdroeg.

Veertig jaar lang streefde hij het doel na dat onze stichters in 1928 hadden uitgeschreven: het eren en gedenken van de gevallen soldaten van het Britse Gemenebest, die hier in de Eerste Wereldoorlog vochten om onze vrijheid te herstellen. Veertig jaar zette hij de lijnen uit, stuurde hij de organisatie en beschermde hij de missie.

Het was geen makkelijke opdracht. Vandaag staan er iedere avond honderden mensen onder de Menenpoort. Dat is echter niet altijd zo geweest. In de jaren zestig en zeventig was de belangstelling heel gering. Soms waren enkel onze klaroeners, de politie, Guy zelf en een handvol mensen aanwezig. Waar anderen twijfelden aan de toekomst van onze vereniging, bleef Guy overtuigd. Met een sterke wil en vooral een belangeloze inzet hield hij, in een triumviraat met Charles Vermeulen en René Delobel, de vereniging overeind.

In de jaren tachtig leefde de interesse weer op en vonden meer mensen de weg naar de poort. Het bezoek van paus Johannes Paulus II in 1985 en het tweede bezoek van Queen Elizabeth in 1998 waren daarbij bijzondere exponenten. Hij ontving deze speciale gasten in zijn eigen, kenmerkende stijl en trad met plezier in de schijnwerpers. Het bracht de Last Post en Ieper internationaal sterk onder de aandacht.

In de jaren negentig stond hij samen met Colonel Parker aan de wieg van de jaarlijkse Poppy Parade tijdens de 11 novemberherdenkingen. Hij bleef bouwen aan de banden met de verschillende Commonwealthlanden. Hij reisde mee met koninklijke missies en nam onze klaroeners mee naar onder andere Australië, Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika. Zo zette hij de Last Post ook daar definitief op de kaart.

Guy was jarenlang het gezicht én de motor van de vereniging. Hij drukte graag zijn visie door, maar deed dat steeds in dialoog en overleg. Daarbij vocht hij onvermoeibaar voor de strikte onafhankelijkheid van de vereniging. Externe of politieke inmenging duldde hij niet. De Last Post moest puur blijven, vrij van andere belangen.

Hij was ook een echte gentleman, gezegend met een warme uitstraling. Velen waren na de ceremonie welkom voor meer duiding en kregen een hartelijke ontvangst in zijn bureel boven De Puppen, dat prachtig was aangekleed met archiefstukken uit de Eerste Wereldoorlog, onderscheidingen en persoonlijke geschenken.

Guy keek ook vooruit. Hij verjongde het bestuur en vulde het aan met de juiste mensen om de toekomst veilig te stellen. In 2006 droeg hij de fakkel over. Als erevoorzitter bleef hij geïnteresseerd en keek, af en toe, nog graag eens mee over onze schouders.

Kortom: we kunnen zijn inzet voor de vereniging onmogelijk overschatten. Zijn impact reikte verder dan de Menenpoort alleen: hij werd een ware ambassadeur voor onze geliefde stad in binnen- en buitenland.

De vele reacties die nu uit de vier hoeken van de wereld binnenstromen, zijn daar de mooiste getuige van.

Zijn nalatenschap hoort voor altijd bij de Menenpoort: Ze leeft vanaf nu, elke avond voort, in elke noot die er klinkt.

Ik eindig graag met de Maori woorden ontvangen vanuit Hamilton, Nieuw-Zeeland:

“Kua hinga te Tōtara. Moe mai ra e te Rangatira.”
De grote boom is gevallen. Rust nu uit, jij gerespecteerde leider.